(z)oef

Ik ben geen supervrouw.

Honderden supervrouwen vliegen rondom mij. Ze vliegen rond zoals echte supervrouwen dat doen: vuist vooruit en het lichaam als een rechte strijkplank door de lucht. Recht op hun doel af.

Omvergeblazen en versuft kijk ik even in de lucht naar de witte sporen die de superdiva's achterlaten. Sporen van een groot sociaal netwerk. Ik stel vast dat ik geen supervrouw ben. Maar eerder een asociaal type in deze supersociale wereld.

Ook de enorme snelheid die supervrouwen hanteren, is een vitesse te hoog.

Mag het allemaal een beetje trager?

Neen, want dan kom je van een andere planeet. Ik hou wel van die andere planeet. Wist je dat op die planeet het woordje 'blog' nog niet was uitgevonden? Zalig. En dat die blauwe vogel die voortdurend zo'n schel geluid uit zijn bek tovert, er totaal onbekend is? En wat met dat zware boek met al die gekke gezichten op? Nog nooit van gehoord!

Symbool

Wat ik wel bewonder aan die supervrouwen is hun kenteken, de grote vette 's' die pronkt onder hun boezem. Wat een herkenbaar symbool!

Wat zeg je?
Wil jij ook een herkenbaar symbool op je borst? In de vorm van een tattoo? Oeps. Geen probleem, hoor. Inspiratie zat bij WIZZ Communicatiemakers.

Geschreven door An De Cuyper

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *